Kapı açıldığı an ilk gelen şey, hafif ılık bir parfüm kokusu oluyor. TEM’in uğultusu çoktan geride kalmış, 1. Kısım’ın sakin sokaklarında adımlarımı duydum. İçeri adım attığımda ışık loş, müzik alçak; nefesim bile hızlandı.
İki adımda aramızdaki mesafe kapandı. Sıcak ellerim omuzlarından kayarken, göğsünün her inip kalkışını hissettim. Cumhuriyet Mahallesi’ndeki göl manzarası pencereden yansırken, o nefes—kısık, derin, sabırsız—bütün ritmi belirledi. Ben sadece izledim, o nefesin nasıl hızlandığını, nasıl kesildiğini.
Şimdi sıra sende; aynı nefesi sen de benimle paylaşacaksın.
Comments